DDW’25. Pytanie kliniczne, które nurtuje coraz większą liczbę praktyków. Kolejna przesłanka wynikająca z analizy dużej bazy danych TriNetX. Jak piszą autorzy doniesienia opublikowanego podczas kongresu w Dan Diego afiliowani do Uniwersytetu w Chicago i Uniwersytetu Hadassah w Jerozolimie, badania na modelach zwierzęcych wskazują, że TNFα może odgrywać ważną rolę w patofizjologii insulinooporności. Ich zdaniem istnieją przesłanki, że terapia anty-TNFα wiąże się z bardziej korzystnymi stężeniami glukozy u pacjentów z IBD i cukrzycą. Jednak – jak podkreślają – możliwość zapobiegania cukrzycy przez te czy inne zaawansowane terapie nie została jeszcze zbadana. Wykorzystali oni dane z bazy TriNetX o dorosłych pacjentach z rozpoznaniem IBD postawionym między 2019 a 2024 rokiem i którzy otrzymywali terapie zaawansowaną w ciągu 2 lat od diagnozy. Zidentyfikowano 43 372 osoby z IBD w tym 30 583 leczonych lekami anty-TNFα oraz 12 789 leczonych innymi zaawansowanymi terapiami. Z zastosowaniem metody PSM w każdej zrównoważonej kohorcie pozostało 12 762 pacjentów. Po 3 latach obserwacji u pacjentów leczonych anty-TNFα ryzyko wystąpienia cukrzycy było o 72,5% niższe (0,3% vs 1,04%; HR 0,275; p<0,001). Przy tej okazji również oceniono ryzyko wystąpienia łuszczycy u tych chorych – było ono nieznacznie, ale w sposób istotny statystycznie wyższe (HR 1,35; p<0,001). Ta druga obserwacja jest…