AP&T. Tak mógłby brzmieć w wolnym tłumaczeniu tytuł komentarza zamieszczonego przed miesiącem w Alimentary Pharmacology & Therapeutics. W czym rzecz? W zaskakującej skali problemu. Piszemy o szczegółach.
Starsi pacjenci, jak wynika z wielu doniesień, rzadziej są leczeni z zastosowaniem zaawansowanych terapii.
Pisaliśmy o tym w opracowaniu Nierówność wielka i prawdziwa, ale czy uzasadniona? odnosząc się do analizy, która powstała na podstawie danych z Danish Civil Registration System, czyli duńskiego odpowiednika naszego systemu PESEL, który w Danii jest połączony z rejestrem pacjentów.
Zidentyfikowano wszystkich pacjentów w tym kraju, u których pomiędzy 2000 a 2018 rokiem rozpoznano colitis ulcerosa lub chorobę Leśniowskiego-Crohna.
W najstarszej grupie pacjentów, chodziło tu o osoby w wieku 60 lat i więcej, z chorobą Leśniowskiego-Crohna prawdopodobieństwo otrzymania leczenia biologicznego było ponad pięciokrotnie mniejsze, a w podgrupie z wrzodziejącym zapalaniem jelita grubego prawie trzykrotnie mniejsze, niż u osób młodszych [1].
1. Nordestgaard RLM i wsp. Aliment Pharmacol Ther. 2024 Aug;60(4):457-468 DOI: 10.1111/apt.18106.
Powodów do tego „zahamowania” upatruje się w obawach o bezpieczeństwo terapii, czyli ryzyko zakażeń i chorób nowotworowych. Prawdopodobnie jednak jest to bardziej złożony problem.
Przywołany w tytule artykuł redakcyjny [2] Glorii Lin i Brigid S. Boland z University of California w San Diego odnosi się do wyników udostępnionej w AP&T 15 listopada 2025 r. publikacji Catherine Z. Tang z Massachusetts General Hospital w Bostonie oraz zespołu badaczy Uniwersytetu Nowojorskiego [3].
Tang CZ i wsp. przeprowadzili retrospektywną analizę przebiegu IBD od 2018 r. do 2023 r., w której uwzględniono dane od 504 osób w wieku ≥60 lat.
U 192 z nich (38,1%) w chwili włączenia w badaniu endoskopowym stwierdzono łagodne nasilenie zmian, a u 312 (61,9%) aktywność oceniano na „zerową”, czyli byli ONI w remisji endoskopowej.
Główne obserwacje
W analizie wieloczynnikowej po roku nawet łagodna aktywność choroby w ocenie endoskopowej czterokrotnie zwiększała prawdopodobieństwo wystąpienia niekorzystnych zdarzeń specyficznych dla IBD (aOR 4,16), przez co rozumiano hospitalizację, leczenie chirurgiczne, stosowanie GCS.
Co więcej, to czterokrotnie większe ryzyko utrzymywało się po 5 latach (aOR 4,31).
Ponadto w rocznej obserwacji u osób z ciągle utrzymującymi się nawet tylko łagodnymi zmianami było większe prawdopodobieństwo: zgonu, hospitalizacji z dowolnej przyczyny, infekcji wymagającej antybiotykoterapii, żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, zdarzeń sercowo-naczyniowych i złamania osteoporotycznego (aOR 1,56).
Tang CT i wsp. Aliment Pharmacol Ther. 2025 Oct 15.
Komentatorzy mają świadomość, że z racji występujących współchorobowości, polipragmazji, czy ryzyka zakażeń leczenie osób starszych powinno być bardziej „zniuansowane”.
Podkreślą jednak oczywiste wnioski, jakie płyną z tej analizy, że cel jakim jest remisja endoskopowa powinien być konsekwentnie realizowany także w populacji osób starszych.
Akcentują przy tym ważny aspekt niewłaściwie prowadzonej terapii podtrzymującej. Piszą, że osiągnięcie remisji endoskopowej u starszych pacjentów z IBD pozwala uniknąć niepotrzebnej ekspozycji na GCS.
Referencje:
- Nordestgaard RLM i wsp. Treatment of inflammatory bowel disease with steroid-sparing medications is age-dependent – Results from a Danish nationwide cohort study, 2000–2018Aliment Pharmacol Ther. 2024 Aug;60(4):457-468. DOI: 10.1111/apt.18106.
- Tang CT i wsp. Mild Endoscopic Disease Activity Is Associated With Adverse Outcomes Among Older Adults With Inflammatory Bowel Disease Aliment Pharmacol Ther. 2025 Oct 15. DOI: 10.1111/apt.70414.
- Lin G. i wsp. Editorial: Remission Ambition-How Far Should We Push in Older Adults?Aliment Pharmacol Ther. 2025 Nov 20. DOI: 10.1111/apt.70463.
Fotografi: Bernd Schray / Pixabay
Aby napisać do redakcji, zaloguj się.
