Lancet. Ciekawy kontekst opublikowanych przed rokiem, w sierpniu 2024 r. wyników badania 2. fazy (TWINNS) potencjalnego, nowego leku u pacjentów z aktywną chorobą. Dlaczego ten sukces jest połowiczny? Iskalimab (znany również jako CFZ533) jest całkowicie ludzkim przeciwciałem monoklonalnym przeciwko białku CD40 występującemu na powierzchni komórek prezentujących antygen, które jest niezbędne do ich aktywacji i dostarcza kostymulującego sygnału limfocytom T, wykazującym ekspresję cząsteczki CD154. Innymi słowy iskalimab hamuje w ten sposób interakcję między komórkami T i B. Szlak kostymulacyjny CD40-CD154 jest niezbędny dla odpowiedzi immunologicznej zależnej od limfocytów T, rozwoju pamięci humoralnej i funkcji komórek prezentujących antygen. Zaburzenia tych funkcji wiązano z patofizjologią wielu chorób autoimmunologicznych, a także odrzucaniem alloprzeszczepu . Badanie TWINNS zawierało dwie odrębne kohorty. W pierwszej kohorcie oceniano skuteczność w zależności od zastosowanej dawki iskalimabu, co udało się potwierdzić. W drugiej kohorcie oceniano jego wpływ na wybrane objawy, w tym przede wszystkim zmęczenie i odczuwaną suchość błon śluzowych, gdzie istotnych statystycznie korzyści nie potwierdzono, był jedynie trend ku ich poprawie (p=0,12) . Ważny jest komentarz dostępny w tym samym wydaniu The Lancet dr Sereny Colafrancesco z Humanitas University w Mediolanie oraz Roberty Priori z Saint Camillus International University of Health Science w Rzymie. Zwracają one uwagę, że po…