JCC (IF-8,7). Odpowiedź na podstawie badania z randomizacją. Z uwagi na ryzyko działań niepożądanych możliwość odstąpienia od dodatkowej immunosupresji wydaje się korzystna. Pozostaje jednak ciągle niepewność, czy odstawiając azatioprynę nie traci się ewentualnej synergii jej wspólnego działania z infliksymabem. Co było już wiadomo? Łączenie tiopuryny z dożylnym infliksymabem zmniejsza wskaźnik jego immunogenności, przypomnieli we wstępie swojego doniesienia autorzy prowadzący MINIMISE study. Dodali, że subanalizy badań rejestracyjnych pokazały, że podawanie podskórnie infliksymabu może wiązać się ze zmniejszonym ryzykiem wystąpienia przeciwciał przeciw lekowi (ADAb) w porównaniu do sytuacji, gdy lek jest podawany dożylnie. O mechanizmie tłumaczącym to zjawisko pisaliśmy w opracowaniu Kluczowe pytania z praktyki i praktyczne odpowiedzi. Natomiast – piszą uzasadniając swój projekt – dotychczas brakowało danych z badań kontrolowanych, które mogłyby pomóc w podjęciu decyzji o kontynuowaniu lub przerwaniu podawania tiopuryny w przypadku zmiany infliksymabu w postaci do podawania dożylnie na postać podskórną. Co nowego? Przeprowadzili wieloośrodkowe badanie z randomizacją z udziałem 102 pacjentów z IBD (39 z colitis ulcerosa) przechodzących z dożylnego na podskórny infliksymab. Byli oni w stabilnej remisji (HBI ≤4 lub SCCAI ≤2) i zostali losowo przydzieleni do grupy kontynuującej leczenie tiopurynami lub grupy, w której je przerwano. Pierwszorzędowym punktem końcowym był odsetek pacjentów, u których w…