UEGJ. Jak często występują? Co stanowi ich główny kontekst w diagnostyce różnicowej? Jakie są dalsze losy tych pacjentów? Zespół należący do francuskiej grupy GETAID (Groupe d’Etude Therapeutique des Affections Inflammatoires du Tube Digestif) opisał cechy epidemiologiczne, diagnostykę i leczenie objawów typowych dla sarkoidozy wyindukowanych de novo – jak można było sądzić – przez leki z grupy anty-TNFα u pacjentów z IBD. Analiza była oparta na serii 14 przypadków odnotowanych w 59 instytucjach zrzeszonych w GETAID. Rozpoznanie sarkoidozy indukowanej inhibitorami TNFα – piszą autorzy w publikacji z grudnia 2025 r. – oparto na typowych objawach klinicznych i radiologicznych, histologicznym potwierdzeniu obecności ziarniniaka nieserowaciejącego, wykluczeniu alternatywnych rozpoznań oraz chronologii zgodnej z ekspozycją na lek. Ekspert ds. nadzoru farmaceutycznego dokonał analizy każdego przypadku w celu potwierdzenia związku przyczynowo-skutkowego z lekiem. Wśród 14 osób z analizowaną współchorobowością 9 pacjentów było z chorobą Leśniowskiego-Crohna, 4 z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego i 1 z niesklasyfikowaną chorobą zapalną jelit. Spostrzeżenia autorów • Z wystąpieniem zmian wiązano stosowanie infliksimabu (8), adalimumabu (5) i i golimumabu (1). • W 71% były to pierwsze zastosowane terapie biologiczne. • Mediana czasu od rozpoczęcia leczenia do rozpoznania sarkoidozy wyniosła 27,5 miesiąca (IQR 3–91). • Najczęściej występującymi objawami były duszność (71%), kaszel (50%) i…